Ośrodek Psychoterapii i Rozwoju Osobistego


Psychoterapia w leczeniu zaburzeń lekowych

W kręgu zaburzeń lękowych mogą zostać postawione różne diagnozy, zawsze jednak nadmierny i nieadekwatne lęk jest przyczyną wielu trudności życiowych. Pozostawiony bez leczenia może prowadzić do powikłań dodatkowo znacznie obniżających komfort życia takich jak obniżony nastrój czy depresja. Dlatego bardzo ważne jest jego szybkie rozpoznanie i leczenie.

Fobia społeczna

Często zaczyna się w okresie pokwitania i koncentruje się wokół obawy przed oceną innych ludzi, prowadzącej do unikania sytuacji społecznych. Lęk może dotyczyć określonych sytuacji i czynności np.: jedzenie w miejscach publicznych, czy wystąpień publicznych, lub obejmować niemal wszystkie sytuacje społeczne poza kręgiem najbliższej rodziny. Fobia społeczna zazwyczaj związana jest z niską samooceną i strachem przed krytyką. Mogą się pojawiać skargi na objawy fizjologiczne takie jak: czerwienienie się, drżenie rąk, nudności. Częstym sposobem na radzenie sobie jest unikanie sytuacji społecznych, które skrajnie może prowadzić do izolacji społecznej.

Terapia fobii społecznej pozwala na uczestnictwo w sytuacjach społecznych, pełne i satysfakcjonujące korzystanie z kontaktów społecznych, tworzenie więzi z innymi ludźmi. Pozwala również zwiększyć samoocenę, co pozytywnie wpływa na komfort życiowy.

Specyficzne (izolowane) fobie.

Lęk wywoływany przez pewne określone sytuacje czy przedmioty, które nie są obiektywnie niebezpieczne. W wyniku takiego lęku osoba go doświadczająca unika tych sytuacji lub z przerażeniem przeżywa ich pojawienie się. Fobie dotyczą specyficznych sytuacji takich jak: bliskość poszczególnych zwierząt, wysokość, lot samolotem, ciemność. Pojawiają się zazwyczaj w dzieciństwie lub we wczesnym okresie wieku dorosłego i nieleczone mogą utrzymywać się przez dziesięciolecia. Cierpiący na fobię unika sytuacji spotkania się z bodźcem ją wywołującym kiedy tylko jest to możliwe. Terapia zaburzeń lękowych w postaci fobii pozwala na powrócenie do pełnej aktywności życiowej, na nowo funkcjonowanie w tych obszarach życia, które ze względu na występowanie zaburzenia zostały odsunięte.

Napady lęku panicznego

Nawracające napady ciężkiego lęku (panika), które nie są ograniczone do jakiejkolwiek szczególnej sytuacji czy okoliczności, a których tym samym nie można przewidzieć. Dominujące objawy to: przyspieszone bicie serca, ból w klatce piersiowej, napady duszności, zawroty głowy czy poczucie nierealności. Pojawia się strach przed śmiercią, umieraniem, utratą kontroli czy choroba psychiczną. Częste i niespodziewane ataki paniki prowadzą do obawy przed przebywaniem samemu czy przed miejscami publicznymi. Powodują upośledzenie życia osoby na nie cierpiącej, rezygnację z dotychczasowej aktywności, utratę kontaktów społecznych, czy wycofanie z dotychczas podejmowanych działalności.

Lęk uogólniony

Uogólniony i uporczywy lęk, występujący niezależnie od jakichkolwiek szczególnych okoliczności zewnętrznych, ani nawet nie nasilający się pod ich wpływem. Objawy, które mu towarzyszą to: stałe uczucie zdenerwowania, drżenie, napięcie mięśniowe, pocenie się, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca. Osoba cierpiąca wyraża obawy, że ktoś bliski zachoruje lub będzie miał wypadek, lub zgłasza inne obawy i przewidywania złych wydarzeń. Towarzyszy mu wzmożona aktywność układu autonomicznego, podwyższone napięcie ruchowe, które znacznie wpływa na obniżenie jakości życia.

Hipochondria, lęk o zdrowie

Nadmierne, uporczywe zamartwianie się o swoje zdrowie. Przekonanie o i istnieniu choroby somatycznej, pomimo zapewnień lekarzy o tym, że choroba ta nie występuje się u pacjenta. Osoba u której występuje nadmierny lęk o zdrowie ujawnia uporczywe skargi somatyczne lub stale skupia uwagę na ich fizycznej naturze. Często występuje w depresji i towarzyszy jej lęk. Może powodować zaburzenia codziennego funkcjonowania, wycofanie z życia społecznego, zawodowego.

Zaburzenie obsesyjno - kompulsyjne OCD

Istotą zaburzenia jest pojawianie się nawracających myśli i czynności natrętnych. Myśli natrętne to myśli, idee, wyobrażenia które pojawiają się w sposób nawracający. Niemal zawsze przeżywane są z uczuciem przykrości, a osoba cierpiąca próbuje im się bezskutecznie opierać. Przymusowe czynności czy rytuały wykonywane są aby zapobiec jakimś wysoce nieprawdopodobnym zdarzeniom często dotyczącym wyrządzenia krzywdy sobie lub komuś. Często towarzyszą im fizjologiczne objawy lęku, czy wewnętrznego lub psychicznego napięcia. Osobom cierpiącym na zaburzenie obsesyjno- kompulsywne często towarzyszą nawracające zaburzenia depresyjne. Występowanie zaburzenia OCD może znacznie obniżać komfort życia chorego, w skrajnych przypadkach uniemożliwiać funkcjonowanie, realizację zadań życiowych wywiązywanie się z ról społecznych.

Wyzwania stawiane Ci przez życie nie mają Cię sparaliżować - one mają pomóc Ci odkryć, kim jesteś.
Bernice Johnson Reagon